هرکسی که تابه حال قربانی چیزی شده باشد—چه جنگ، چه تصادف یا آزارهای زمان کودکی، زندانی شدن های سیاسی، بازماندگان جنایات، و از این قبیل—باید تصمیم بگیرد که باعث و بانی آن را ببخشد یا نه. این تصمیم حد وسط ندارد: یا تصمیم می گیرید که کسی که به شما آزار رسانده را ببخشید یا به خشم و ناراحتی خود ادامه می دهید.

ادامه دادن خشم و ناراحتی می تواند مشکلاتی ایجاد کند به همین دلیل اگر تابه حال قربانی چیزی شده اید، بخشیدن مسبب آن بخش مهمی از شفا و التیام یافتن خودتان را تشکیل می دهد.

مثلاً خیلی افراد را می بینیم که بخاطر جنایت یکی از اعضای خانواده خود را از دست داده اند. خشم و میل بازماندگان آن برای گرفتن انتقام زندگی آنها را از بین می برد. آنها آنقدر روی آنچه که از دست داده اند تمرکز می کنند که همه فرصت هایی که برای شناخت عشق واقعی در اختیارشان قرار داده شده را فراموش می کنند.