قدرت معجزه‌آسای عروسك

گذری روان‌شناسانه بر نمایش‌های تلویزیونی عروسكی.
اگر بپذیریم كه انسان از معدود موجودات ابزارساز و توانمندترین آنها در تخیل و تجسم است، ساخت عروسك، به او جان بخشیدن و با او سخن گفتن، رخدادی است منحصر به فرد وقتی می‌شنویم تاریخچه «بازی»‌به انسان‌های غارنشین برمی‌گردد این فرضیه كه «بازی نیازی است بنیادی برای بشر» در حد غذا و پناهگاه قوت می‌گیرد. مولوی می‌گوید: «غذای بشر نان است و اندكی شوربا و الباقی بازی...!»
عروسكی كه می شود با آن حرف زد، راز دل گفت، به او خشم گرفت، او را به مبارزه طلبید، او را به زمین كوبید و دوباره در آغوشش كشید، او را زخمی‌كرد و برایش مرهم گذارد و برایش لالایی خواند، به او غذا داد، لباس پوشانید و به جای پدر، مادر، خواهر، برادر، معلم، دكتر، پلیس، دوست، همسایه و... قرارش داد و در تمامی این احوالات، خاموشی و انفعالش فرصتی است تا حس كنترل و خلق جهانی مطابق با آرزوها ارضا شود، ابزاری بی‌نظیر برای برآورده‌كردن نیازهای روانی بشر است.
عروسك‌ها عموماً وسیله‌هایی هستند ارزان، دردسترس، جهان‌شمول و بی‌نیاز به تكنولوژی یا دانش پیچیده برای به‌كارگیری كه می‌توانند استفاده‌های متنوعی چون سرگرمی، تبلیغات، تجارت، آموزش، مفهوم‌سازی، فرهنگ‌سازی و درمان اختلالات رفتاری یا بیماری‌ها داشته باشند.
می‌دانیم كه كودكان، تلقین‌پذیری (Suggestivilitu) بالایی دارند و مرز میان خیال و واقعیت برایشان مبهم و نسبی است و در برابر موجوداتی كه با زبانی غیرمستقیم اما مأنوس و خودمانی با آنها ارتباط برقرار كنند، تأثیرپذیری شگرفی دارند؛ به‌خصوص كه این ارتباط به رابطه كلامی محدود نشده و آنها از حركت، ایما، اشاره و موزیك كه ساده‌ترند هم بهره می‌گیرند.