رابرت اویت می‌گوید: ساعات زیادی را كه كودكان صرف بازی می‌كنند نمی‌توان به هیچ وجه تلف شده تلقی نمود. بازی ممكن است شادی‌بخش باشد ولی در دوران كودكی یا كار جدی محسوب می‌شود و در اظهارنظری دیگر ویلیام استرن معتقد است، بازی غریزه‌ای برای رشد و نمو استعدادها یا تمرین مقدماتی برای اعمال آتی است.
امروزه متاسفانه برخی از بزرگترها (پدران،‌مادران، معلمان و مربیان) به اهمیت و فلسفه بازی پی نبرده‌اند. آنان كودكان را از بازی و فعالیت‌های بدنی منع می‌كنند و بر این تصورند اگر كودك در گوشه‌ای آرام بنشیند و در سكوت به سر ببرد برای آنها مفیدتر و پسندیده‌تر است، همچنین بر این اعتقادند كه دیگران فرزندان‌شان را با ادب و با تربیت قلمداد می‌كنند و فراموش كرده‌اند كه ثابت شده است كودكانی كه به اندازه و به درستی بازی نمی‌كنند از رشد ذهنی مناسب بی‌بهره مانده و در بزرگسالی نیز افرادی منزوی، گوشه‌گیر و افسرده خواهند شد.
كودك با بازی بزرگ می‌شود،‌تحول می‌یابد و به سمت كمال جسمی و عقلی و احساسی قدم برمی‌دارد در این تكامل ممكن است از چشم پدر و مادر و نزدیكان دور بماند اما از دید روان‌شناسان و محققان به ویژه آنان كه برای معرفت روح و روان كودك در تلاشند دور نمانده است.
بازی همسان با سایر پدیده‌ها ابعاد و جنبه‌های وسیعی را در برمی‌گیرد، گوناگونی این ابعاد باعث شده تا تعاریفی متعدد از دنیای بازی كودكان توسط كارشناسان، محققان و روان‌شناسان ارائه شود كه هر یك بازی را از دیدگاه خاص خود مورد ارزیابی قرار می‌دهند.
اسپنسر بازی را انگیزه مصرف بی‌هدف انرژی زیادی بدن می‌داند. او عقیده دارد بدن دارای مقداری انرژی اضافه است كه به صورت فعالیت‌های هدف‌دار یعنی كار یا فعالیت‌های بدون هدف یعنی «بازی» مصرف می‌شود.
گروس عقیده دارد بازی نوعی آمادگی كودك برای فعالیت‌هایی است كه باید در آینده به عهده بگیرد و البته خود از این آمادگی چندان آگاه نیست، به طور مثال دختر كوچكی كه به عروسك بازی علاقه وافری دارد به صورت غیر عمدی خود را آماده می‌كند تا در بزرگی از كودك پرستاری نماید.
پستالوزی نیز معتقد است كه بازی از طریق درگیری‌ها، سرگرمی‌ها، كوشش‌ها و فعالیت‌های لازم به زندگی فرد كمك كرده و از این طریق انسجامی میان روح و جسم برقرار می‌كند.
اهمیت بازی
اهمیت بازی همانند موضوعات خاص و دیدگاه‌های متفاوت از نظر اسلام پنهان نمانده و توجه خاصی به بازی كودكان مبذول داشته است، اسلام صراحتا دستور می‌دهد كه كودكان را تا 7سالگی آزاد بگذارید تا بازی كنند.
اسلام نیز به پدران و مادران نیز توصیه می‌كند همه امكانات لازم را جهت بازی كردن كودكان فراهم آورند و در هر موقعیت و مقام اجتماعی كه هستند زمانی را برای بازی با فرزندان اختصاص دهند و هرگز تصور نكنند كه در صورت بازی با فرزندانشان اقتدار یا متانت آن‌ها خدشه‌دار یا كاسته خواهد شد یا به عبارتی «سبك خواهند شد.»
كودكان با جنبه‌های مختلف جسمی، روحی و روانی پا به عرصه حیات می‌گذارند و با توجه به این تفاوت‌ها بازی‌های گوناگونی را تجربه می‌كنند، عواملی كه در انتخاب نوع بازی كودكان دخالت دارند عبارتند از: تفاوت‌های فردی، میزان سلامتی، سطح رشد جسمی- حركتی، بهره‌هوشی، جنسیت، خلاقیت، فرهنگ خانواده، و موقعیت‌های جغرافیایی محل سكونت كه برهمین اساس بازی به انواع گوناگون تقسیم می‌شود.
رشد اجتماعی كودك
1 – ارتباط كودك با محیط بیرون را تقویت و تثبیت می‌كند.
2 – موجب شكوفایی استعدادهای نهفته و بروز خلاقیت می‌شود.
3 – كودكان رعایت اصول و مقررات پیرامون خود را یاد می‌گیرند
4 – همانند سازی با بزرگسالان را می‌آموزد.
5 – با مفهوم سلسله مراتب آشنا شده و آن را رعایت می‌كند.
6 – شكست و پیروزی و همچنین رقابت را به طور واقعی تجربه می‌كند.
بازی و رشد عاطفی كودك
1 – رفتارهای هوشمندانه كودك را تقویت و كنترل می‌كند.
2 – موجب تقویت یادگیری زبان در كودك می‌شود.
3 – در رشد هوشی درك بسیار موثر است.
4 – زمینه مناسبی را جهت تفكر كودك فراهم می‌كند.
كودكان اغلب به خاطر لذت و سرگرمی به بازی می‌پردازند و از طریق این نوع بازی‌هاست كه به‌گونه‌ای دلخواه به اخذ معلومات و درك مطالب تازه می‌رسند و به تجدید نظر، اصلاح، و توسعه تجربیات و كسب مهارت‌ها نائل می‌شوند و از این طریق خود را برای زندگی واقعی آماده می‌كنند. هرگز نباید فراموش كنیم كه كودكان ما با بازی متولد می‌شوند، همراه بازی زندگی می‌كنند، و نیك بدانیم زندگی آنها همه بازی‌ است و بس.

منبع:زن روز